Legolas

GotLink.pl tuning tuning
tani hosting
orange sms
Wigilia
bramka sms

się bitwy w otwartym polu, a nie oblężenia. - W jaskiniach Jaru schroniła się moc ludu z Zachodniej Bruzdy, starców, dzieci i kobiet - odrzekł Gamling. - Ale zgromadzili¶my także sporo żywno¶ci; jest nawet bydło i pasza dla niego. - To się dobrze stało - powiedział Theoden. - orkowie pal± i grabi±

Wierzę ci - odparł Legolas. - No, cóż, jeste¶ krasnoludem, a to plemię dziwaków. Mnie się ta okolica wcale nie podoba, a pewnie za dnia także nie wyda mi się piękniejsza. Ale dodajesz mi otuchy, Gimli, i cieszę się, że stoisz przy mnie na swoich krzepkich nogach, ze swoim ostrym

teraz jednak muszę poszukać strzał, bo kołczan mam pusty. My¶lę, że położyłem co najmniej dwudziestu. Ale to ledwie kilka listków, a został cały las! Niebo rozwidniało się szybko, a zachodz±cy księżyc ¶wiecił jasno. Lecz ¶wiatło niosło z sob± niewiele nadziei dla rycerzy Rohanu. Szeregi nieprzyjaciół nie zmalały, przeciwnie, urosły, od doliny

Saruman od dawna miał szpiegów w tym kraju. W każdym jednak razie długo można bronić się w warowni. Naprzód! Aragorn i Legolas jechali teraz razem z Eomerem w przedniej straży. Posuwali się w¶ród nocy wci±ż na południe, lecz coraz wolniej, w miarę jak ciemno¶ci gęstniały, a droga wspinała się coraz wyżej

rozumiej±c groĽbę wojny, do¶wiadczony ten wojownik naprawił skruszałe mury i umocnił twierdzę. JeĽdĽcy byli w niższej czę¶ci doliny i jeszcze nie dotarli do Zielonej Roztoki, kiedy zwiadowcy, wysłani naprzód, zaalarmowali oddział krzykiem i graniem rogu. Z ciemno¶ci ¶wisnęły strzały. Jeden ze zwiadowców wrócił galopem z wie¶ci±, że wilkołaki buszuj± po dolinie

wszystko, co znajd± w dolinie. - Jeżeli się połakomi± na nasze mienie przechowywane za Helmowymi Wrotami, drogo za nie zapłac± - odparł Gamling. Król ze swoim oddziałem pojechał dalej. Przed grobl±, wzniesion± nad potokiem, zsiedli z koni. Dług± kolumn±, gęsiego, przeprowadzili wierzchowce i weszli w bramę Rogatego Grodu. Tu również powitano ich

padali na miejscu trupem albo walili się z urwiska w dół, w kamienne koryto potoku. Łucznicy orków chwilę jeszcze strzelali na o¶lep, potem uciekli także. Eomer i Aragorn na moment zatrzymali się pod bram±. Grzmot huczał teraz gdzie¶ bardzo daleko. Błyskawice jeszcze migotały nad odległymi górami południa. Przenikliwy wiatr d±ł od

podeprzeć i wzmocnić bramę głazami i belkami. ChodĽmy! Odwrócili się i pobiegli. W tej samej chwili kilkunastu orków, którzy przyczaili się po¶ród trupów, nagle zerwało się na nogi i milczkiem, chyłkiem pu¶ciło się za rycerzami w pogoń. Dwaj rzucili się na ziemię zahaczaj±c znienacka nogi Eomera; padł i w okamgnieniu nakryli