Legolas

GotLink.pl bramka plus
bramka sms era
Tylko w takim przypadku ciekawe katalogi są warte przeglądania
ery seo
Nimportequi seriale online

za murem! Hej! Bywaj, Legolasie! Starczy ich tutaj dla nas obu. Khazad ai-menu! Na głos krasnoluda, wzbjaj±cy się ponad zgiełk bitwy, stary Gamling spojrzał z baszty Rogatego Grodu. - Orkowie w Jarze! - krzykn±ł. - Helm! Helm! Naprzód, plemię Helma! I z tym okrzykiem pędził po schodach ze skały, a za nim

nim noc zapadła, znikn±ł z oczu pędz±c w stronę Isengardu. Wcze¶niej za dnia podobno Smoczy Język w kompanii orków także pospieszył na północ. - Biada Smoczemu Językowi, jeżeli Gandalf go do¶cignie! - rzekł Theoden. - A więc opu¶cili mnie obaj doradcy, dawny i nowy. Teraz jednak nie ma wyboru, trzeba i¶ć,

teraz jednak muszę poszukać strzał, bo kołczan mam pusty. My¶lę, że położyłem co najmniej dwudziestu. Ale to ledwie kilka listków, a został cały las! Niebo rozwidniało się szybko, a zachodz±cy księżyc ¶wiecił jasno. Lecz ¶wiatło niosło z sob± niewiele nadziei dla rycerzy Rohanu. Szeregi nieprzyjaciół nie zmalały, przeciwnie, urosły, od doliny

trupów, rannych i pogruchotanego drewna piętrzył się jak ławica żwiru na morskim brzegu po burzy. Straszliwe te zaspy rosły coraz wyżej i wci±ż przybywało napastników. Znużenie ogarnęło obrońców. Zużyli już wszystkie strzały, kołczany mieli puste, miecze wyszczerbione, tarcze spękane. Trzykroć Aragorn i Eomer podrywali ich do boju, trzykroć Anduril rozpłomieniał się

wszystko, co znajd± w dolinie. - Jeżeli się połakomi± na nasze mienie przechowywane za Helmowymi Wrotami, drogo za nie zapłac± - odparł Gamling. Król ze swoim oddziałem pojechał dalej. Przed grobl±, wzniesion± nad potokiem, zsiedli z koni. Dług± kolumn±, gęsiego, przeprowadzili wierzchowce i weszli w bramę Rogatego Grodu. Tu również powitano ich

padali na miejscu trupem albo walili się z urwiska w dół, w kamienne koryto potoku. Łucznicy orków chwilę jeszcze strzelali na o¶lep, potem uciekli także. Eomer i Aragorn na moment zatrzymali się pod bram±. Grzmot huczał teraz gdzie¶ bardzo daleko. Błyskawice jeszcze migotały nad odległymi górami południa. Przenikliwy wiatr d±ł od

podeprzeć i wzmocnić bramę głazami i belkami. ChodĽmy! Odwrócili się i pobiegli. W tej samej chwili kilkunastu orków, którzy przyczaili się po¶ród trupów, nagle zerwało się na nogi i milczkiem, chyłkiem pu¶ciło się za rycerzami w pogoń. Dwaj rzucili się na ziemię zahaczaj±c znienacka nogi Eomera; padł i w okamgnieniu nakryli