Legolas

GotLink.pl Znaczenie snów
wynajem autokarów
bramka sms
darmowa bramka sms orange
thc

go swymi ciałami. Lecz nagle drobna, ciemna figurka wyskoczyła z cienia, gdzie kryła się nie dostrzeżona przez nikogo, i rozległ się gardłowy okrzyk: "Baruk Khazad! Khazad ai-menu!" ¦mign±ł w powietrzu toporek. Potoczyły się dwie orkowe głowy. Reszta napastników pierzchła. Eomer dĽwigał się już z ziemi, kiedy Aragorn, zawróciwszy, biegł mu

za murem! Hej! Bywaj, Legolasie! Starczy ich tutaj dla nas obu. Khazad ai-menu! Na głos krasnoluda, wzbjaj±cy się ponad zgiełk bitwy, stary Gamling spojrzał z baszty Rogatego Grodu. - Orkowie w Jarze! - krzykn±ł. - Helm! Helm! Naprzód, plemię Helma! I z tym okrzykiem pędził po schodach ze skały, a za nim

osiedli. Nieszczęsny mój lud! - A my nie możemy po nocy spa¶ć jak burza z góry na tę bandę! - rzekł Aragorn. - Boli mnie, że musimy przed nimi uchodzić. - Nie będziemy potrzebowali uchodzić daleko - odparł Eomer. - Helmowy Szaniec już blisko, stara fosa i wały przecinaj± w poprzek dolinę,

bardziej więc spieszmy - rzekł Eomer. - Musimy przebić się impetem przez nieprzyjaciół, je¶li już s± między nami a warowni±. W Helmowym Jarze s± pieczary, w których setki ludzi mog± przyczaić się w zasadzce, a stamt±d s± tajemne przej¶cia w góry. - Nie należy ufać tajemnym drogom - powiedział król. -

ogromne kamienie ułożone tak, że nigdzie w spojeniach nie dawały oparcia stopom, u szczytu za¶ tworzyły przewieszkę nad zawrotn± przepa¶ci±. Gimli stał oparty o przedpiersie muru. Legolas siedział wyżej, na parapecie, z łukiem gotowym do strzału, z oczyma wpatrzonymi w ciemno¶ć. - To już wolę - powiedział krasnolud przytupuj±c na kamieniach. -

Saruman od dawna miał szpiegów w tym kraju. W każdym jednak razie długo można bronić się w warowni. Naprzód! Aragorn i Legolas jechali teraz razem z Eomerem w przedniej straży. Posuwali się w¶ród nocy wci±ż na południe, lecz coraz wolniej, w miarę jak ciemno¶ci gęstniały, a droga wspinała się coraz wyżej

umie powiedzieć, co się stało z Erkenbrandem. Zanim dotrze do Helmowych Wrót, pewnie go orkowie dopadn±, jeżeli już wcze¶niej nie poległ. - Czy nikt nie widział Gandalfa? - spytał Theoden. - Owszem. Wielu ludzi widziało starca w bieli, który konno rwał jak wicher przez step. Niektórzy my¶l±, że to Saruman. Powiadaj±, że

miejscach pękły. - Nie możemy jednak zostać tu poza murami, żeby ich bronić - powiedział Eomer. - Patrz! - Wskazał groblę. Tłum orków i dzikich ludzi już gromadził się znowu na drugim brzegu potoku. Gwizdnęły strzały i kilka z nich upadło na kamienie wokół rycerzy. - ChodĽmy st±d! Trzeba od wnętrza